عرفه؛ روزی که آسمان به تماشای زمین نشست و خاک، شاهد عاشقانهترین نجوای بندگی شد.
در این میقات بیقراری، سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله الحسین علیهالسلام، با قامتی خمیده در برابر عظمت حق، از ژرفای جان، پرده از اسرار عشق و عبودیت برمیداشت.
در دعای پرفیض عرفه، آن حضرت چنان با خالق خود به راز و نیاز ایستاد که گویی تمام هستی در آن لحظه، زمزمهای از این نیایش را به یادگار میبرد. جملاتی چون:
— «إِلٰهی ما وَجَدْتُکَ أَکْرَمَ مِنْکَ»
— «مَنْ ذَا الَّذی ذاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِکَ فَرامَ مِنْکَ بَدَلاً؟»
این مناجات، نه تنها درس بندگی، که آیینهای از نیاز مطلق انسان به دریای بیکران رحمت الهی است.